Een Travellerspoint blog

Via Sterkspruit naar het einde van de wereld

18 november

sunny

Frank is echt ziek geweest vannacht, toch iets verkeerds gegeten. Om 6 uur begonnen onze Duitse buurvrouwen al bomen op te zetten. Maar al met al toch wel voldoende geslapen. Gelukkig ging het met Frank al weer wat beter en we lieten ons het uitgebreide ontbijt wel gevallen. Ik ben vandaag begonnen met rijden, kon Frank nog een beetje bijkomen. Grote stukken, veel hetzelfde, soort prairie achting landschap met af en toe wat bergen heen. Volgende keer misschien toch maar een binnenlandse vlucht? Op een flink aantal putholes na zijn de wegen erg goed. De dorpen en stadjes waar we doorkomen zijn leuk. Je kijkt je ogen uit naar de townships en de kleurrijke mensen. Op zondag zijn de mannen veelal netjes gekleed met lange broek en de vrouwen opgedist. Ook de kindjes hebben mooie kleding aan. We proberen vandaag zo dicht mogelijk bij Lesotho te komen, zodat we morgen vroeg de grens over kunnen. We trekken door Aliwin North, wat er erg leuk uitziet, met een aantal B&B en ook blanke Zuid Afrikaners. Voor deze nacht hebben we nog geen overnachting en moeten nog iets zoeken. Vol vertrouwen dat dat in het laatste dorp voor de grens ook zo is, rijden we door naar Sterkspruit. Hier blijken wij de enige blanken te zijn. De rest van de dag hebben we er ook geen andere gespot. We ontdekken 4 mogelijkheden om te overnachten. De eerste ziet er wel heel netjes uit, maar er is niemand aanwezig... Dan maar naar de volgende. Deze blijkt aan een onverharde weg te liggen. Hier worden we ontvangen door een 'big mama' die nauwelijks Engels spreekt en ons een kamer voor R380 rand = ongeveer € 38 wil verkopen. Frank probeert R300. Dat kan ook maar dan krijgen we niet een aparte appartement, maar zitten we in het huis. De kamer ruikt naar mottenballen, maar ziet er wel ruim en leuk uit. Keuken mogen we ook gebruiken. Er is geen ontbijt. Die kopen we morgenochtend wel in de supermarkt. We doen het. Nu tijd om nog even naar de supermarkt te gaan, lunch voor vanmiddag... Net te laat, zondag middag sluit deze om 14.00 uur. Dan maar een chicken salade halen bij KFC. Het enige internetcafe in het dorp is ook gesloten. Dan gaan we nog maar even wat rondtoeren en kijken of we morgen zo de grens over kunnen. Grensdoorgang bij Telebrug is goed bewaakt met slagboom en zeer nauwe doorgang. Wordt morgen geen probleem. Op de terugweg slaan we af, want volgens de kaart in het boekje kunnen we ook via een andere omweg in Sterkspruit terugkomen. Het is een mooie nieuwe geasfalteerde weg de bergen in, met prachtige uitzichten. En weer is er geen auto op de weg. We begrijpen waarom. Na 9 km houdt het asfalt op en gaat in het dal over in een grindweg. Hier beginnen ook de huisjes en lemen hutjes van de bevolking die hier woont. Wij zijn een bezienswaardigheid en iedereen kijkt en zwaait naar ons. Toch maar even informeren bij 3 mannen die bij een huisje in de schaduw van de bomen een biertje drinken. Volgens een van hen is het geen doorgaande weg en moeten we terug. Eigenwijs als we zijn bedanken wij de uiterst vriendelijke man, maken nog een paar foto's en rijden toch door... Echt een geweldige rit, waarmee we een indruk krijgen van het primitieve bestaan van deze mensen. Overal zwaaien we naar elkaar. Een eenzame man staat ons ook graag te woord, maar spreekt nauwelijks Engels, maar maakt ons duidelijk dat we door kunnen rijden... Dat doen we. Na 5 en een halve kilometer grind komt er echt een eind aan de wereld.... en we zullen het hele eind terug moeten. Geen straf, want vanaf deze kant schijnt de zon nog mooier op het geheel. De autoweg wordt ook gewoon door de voetgangers gebruikt, even uitkijken dus, want vandaag, zondag, is het extra druk. Op de terugweg nemen we als avondeten nog maar een salade van KFC, er is verder geen restaurant hier. In onze Lodge, met een glaasje wijn erbij, dit verslag bijwerken en slapen...

Geplaatst door Olga Commandeur 13:04 Gearchiveerd in Zuid-Afrika Reacties (0)

Van PE naar Cradock

17 november

sunny

Vreemd hoor, geen gastvrouw gezien, maar wel prima geslapen in de self service guesthaus Garden Gate. Ons ontbijt stond klaar in de keuken en koelkast. Moeder en dochter, gasten van de enige andere kamer, ontbeten in de keuken en wij op de brede vensterbank in de hal voor onze kamer.... Katrina, de schoonmaakster en een echte "Big Mama" had evenveel sleutels nodig om binnen te komen als wij. Onze sleutels hebben we bij haar achter gelaten. Vandaag weer een flink stuk rijden. Ons eerste doel even tanken, want we willen niet meer zonder komen te zitten. Loopt er bij het tankstation zomaar de bediende tegen onze Spark! Dat was een raar geluid zonder schade. Sparkie doet het overigens heel goed. Via de townships van PE vinden we al snel de juiste weg naar Addo Elephant Park. Ik vind het best spannend: op eigen vervoer het wildpark in. Kaartje gekocht en plattegrond meegekregen, waarop bij de ingang via magneten op het gebied aangegeven zou staan waar de verschillende dieren zich eventueel zouden bevinden. Bij de portier geen magneten, maar wel krast hij heel nonchalant zo hier en daar wat aan op de kaart. Bij onze vraag waar de leeuwen zitten, deed hij nog net zijn ogen niet dicht voordat hij ergens prikte... Langzaam gleden we naar binnen. Direct ons eerste wild in het vizier: een..... Schildpad! Vlak voor ons reed een irritant busje vol met toeristen. Gelukkig mocht je zelf je eigen routing bepalen. Het was ook niet zo druk. We hebben wel wat dieren gezien, maar minder dan we verwacht hadden. De bizons stonden op hun dooi gemakje water te drinken en liepen zonder zich iets van ons aan te trekken weer het groen in. De wrattenzwijntjes op het pad waren leuk. De zebra's liepen ook rustig rond. Heel in de verte olifanten, degene die later dichterbij stonden konden we niet goed zien door de andere toeschouwers. Verder nog wat hartenbeesten, een soort rendieren met gekrulde geweien en een aantal vogels. Na 2 uur "slenteren" hadden we het wel gezien. Hier hadden we iets meer van verwacht. Volgende keer toch maar met een gids in een hogere (open) wagen, die weet toch iets beter waar je wat kan zien.... In Krügerpark krijgen we een herkansing. Op onze vervolgroute reden we langs Addo en omgeving en hebben vele malen meer zebra's en rendieren gezien.... Hmmmm.... Wat is Zuid Afrika toch een uitgestrekt en dunbevolkt land! Ook de wegen zijn erg rustig. Prachtig om te toeren. In Cradock, een stadje dat zo het decor van een western film zou kunnen zijn, moesten we nog op zoek naar een B&B, dit was vooraf niet helemaal gelukt. Na twee kamers te hebben afgewezen ( eentje stonk er zo vreselijk naar de mottenballen) hebben we uiteindelijk gekozen voor een ouderwets hotel 'Tuis Huise' waar, buiten een aantal moderne toevoegingen, je je nog 2 eeuwen terug waant in de koloniale tijd. Heel betaalbaar en met zeer vriendelijk personeel. Hier besluiten we ook om te dineren. De eetzaal is al helemaal in kerstsfeer. Het menu is compleet, lekker voorgerecht van salade met meloen, selfservice van het hoofdgerecht: kip, lam en springbok! En aardbeienmouse toe. Rood wijntje erbij en koffie tot slot. Bij Frank is er iets niet helemaal goed gevallen. Ik voel me prima. Lekker bij tijds slapen, dan reizen we morgen door.

Geplaatst door Olga Commandeur 12:52 Gearchiveerd in Zuid-Afrika Reacties (0)

Via de Zwarte Berg Pas naar Port Elisabeth

16 november

sunny

Door alle vertraging van gisteren hebben we maar heel kort kunnen genieten van ons B&B "DieFonteine". De verzorging was hier helemaal goed. Na een korte nacht (we hebben tot zeer laat onze blogs geschreven) in de senioren bedden, was ook het ontbijt erg goed. Gebakken eieren met spek en worstjes en champions. Ook is de koffie hier in ZA lekker sterk en smaakt goed. De andere gasten vertelden over de struisvogel boerderij, zeker een aanrader om langs te gaan. Na de verrukkelijke biefstuk van gisteren leek het ons wel wat om die dijen van dichtbij te bekijken. Onze gastvrouw moest boodschappen doen, dus wij konden zo de deur achter ons dichttrekken. We hebben nog even bij de info balie van de struisvogelfarm gestaan, maar het zou ons te veel vertraging opleveren. Dus toch maar besloten om direct door te rijden. Want we hadden gepland om via een omweggetje, De Zwarte Berg Pas, naar Port Elisabeth, PE zeggen ze hier, te rijden. Nou daar hadden we absoluut geen spijt van. Wat een schitterende weg, wat een indrukwekkende gebergte en wat een mooie tocht over en door de bergen was dat! Zo hier en daar stilgestaan om nog intenser te kunnen genieten en natuurlijk foto's te maken. Al met al hebben we over een stukje van 35 km bijna 1,5 uur gereden. Sommige stukken kon je alleen in de eerste versnelling omhoog, maar ook weer omlaag, met zelfs nog bijna bij remmen. Om de beurt hebben we de tocht naar PE gestuurd. O ja, de struisvogels hebben we gewoon in de weilanden kunnen bewonderen, wat een vreemde beesten zijn het toch. Ook hebben we, net als eergisteren, bavianen op de weg gezien, grappig. Helaas hebben we ze niet kunnen fotograferen. Leuk om ook even door Haarlem te hebben gereden. Als je goed naar de plaatsnamen kijkt kom je meer bekende plaatsen tegen : Ermelo, Amersfoort, Amsterdam... Londen. Aan de "Lange Vallei" kwam inderdaad geen einde. Even de benen strekken en wat versnaperingen kopen in een stadje langs de route. Zo konden we er weer even tegen. Eind van de middag vonden we ons volgende B&B in PE. Een andere gast heeft de deur voor ons open gedaan, want het bleek hier geheel self service. Wel lag de envelop met de sleutels voor onze kamer en van de poorten en deuren in de brievenbus voor ons klaar. Hier is het niet geheel veilig, alles achter sloten grendel.... We ontdekten dichtbij wat eetgelegenheden en gingen te voet een paar straten verderop. Bij een Italiaanse eetgelegenheid hadden ze een aanbieding van 2x pizza, + bier of wijn, voor R99 = € 9,50 Keuze was snel gemaakt. Om 19.30 wordt het donker en dan moet je niet meer als toerist buiten lopen. Dus snel nog even bij de Spar wijn, sapje en een knabbeltje gehaald. Met kordate tred zijn we direct onder de lantaarnpalen naar ons onderkomen gesneld. "In het licht doen ze je niets". Nadat we alle sloten (poort, traliedeur, voordeur, kamerdeur) eraf en weer erop hadden gedaan was het tijd voor ontspanning. Heerlijk in bad! Met een wijntje. Nog even dag voor morgen voorbereiden, blogje schrijven en luikjes dicht....

Geplaatst door Olga Commandeur 12:33 Gearchiveerd in Zuid-Afrika Reacties (0)

Via Swellendam naar Oudtshoorn

15 november

sunny 27 °C

Na het ontbijt en vol goede adviezen van onze gastheer vertrokken we enthousiast richting Swellendam, met uiteindelijke doel Oudtshoorn. Eindelijk waagde ik me er, na anderhalf uur, ook eens aan om links te rijden. beetje onwennig, schakelen met de linker hand, totaal geen gevoel in het begin. Alles leek goed te gaan, totdat een paar politie auto's ons voorbij raasden. Even verderop kwamen we in de buurt van Swellendam tot stilstand achter een enorme rij auto's. Verderop zagen wij zwarte en witte rook. Het bleek een staking te zijn met wegversperring. Geen doorkomen aan. We besloten om te keren en op advies van iemand die we daar spraken een secundaire weg te nemen naar Malgas en daar over het water door de pas om de weg naar Oudtshoorn voort te zetten. Voorin onze spiksplinternieuwe huur auto zit een klein stickertje: "Treat this car as if it is your's" (of i.d.). Nou als het mijn eigen auto was geweest had ik deze weg niet genomen! Al die steentjes onder de auto en tegen de wielkasten! Het had achteraf ook geen enkele zin gehad, want na een uurtje stonden we ook daar vast in een rij van wel 120 auto's, terwijl er maar 2 of 3 tegelijk met het puntje over konden. Bovendien was het allemaal handarbeid, vermoeidheid sloeg toe en het was lunch time, dus zat er geen beweging in. Na een half uur ook hier weer omgekeerd, terug naar Swellendam om de pas aan de andere kant aan te vallen via een omweg. We besloten nog even iets te gaan drinken met een kleine snack erbij. Het was ondertussen 13.30u. Hier konden ze ons vertellen dat ook onze alternatieve route ondertussen helemaal geblokkeerd was. Maar goed nieuws: Bij Swellendam was de weg weer vrij! Wij terug, voor de derde keer naar Swellendam. Schrik! Laatste streepje van de benzine meter knipperde alarmerend... En geen benzinestation te zien. In Swellendam was volgens insiders de dichtstbijzijnde.... Dus wij bogen letterlijk het heetst van het vuur in! Langs de smeulende resten autobanden zagen we gelukkig op onze laatste druppels het benzine station. Schrik! Vernield en gesloten! Gelukkig waanden wij ons veilig met de politie aan de overkant. Frank is gaan vragen waar we het dichtstbijzijnde een werkende pomp konden vinden..... Dat zouden we never nooit halen... Plan B: Frank belt met Hertz autoverhuur.... Uiteindelijk: Dat zouden hoge eigen kosten worden met wegslepen en vervangend vervoer. Ondertussen raak ik in gesprek met tweede mensen die net kwamen aanrijden en stenen begonnen te verwijderen. Zij werkten bij het tankstation. Helaas konden ze mij niet direct aan benzine helpen, want degene met de sleutel van het station heeft geen toestemming om de boel even open te gooien. Maar wel hebben zij voor ons de beheerder van het 400 meter verderop liggende BP station via de gsm bereid gevonden om ons te helpen. We konden hem daar treffen. Met klutsende schakelbak lukte het mij om de auto via de hoofdweg tussen de barricades door te wurmen richting BP. Schrik! We werden staande gehouden door de laatste opstandelingen die ons sommeerden terug te gaan. Met links de achteruit vinden ging hem niet snel genoeg. Nu begon hij dreigend met zijn schep te zwaaien. Een vrouw met zwarte roet/strijdstrepen op haar wangen zette zijn dreigementen kracht bij. Net op tijd slaagde ik erin om te keren. Wat nu? Veiligheids agenten kwamen te hulp. Onder escorte werden wij via een omweg door de wijk naar de BP geleid. Hier kwam een uiterst sympathieke beheerder even het slot van zijn tankslang eraf halen en voorzag ons van onze laatste bij elkaar geschraapte "randen" wat benzine om weer veilig verder te kunnen. Na een oponthoud van 4 en een half uur volgde er een prachtige weg door de bergen naar Oudtshoorn. De laatste paar kilometer naar onze B&B voorspelde niet veel goeds. We moesten ver buiten het centrum en over een halfverharde afgelegen weg.... Maar schijn bedriegt. Toen we het niet direct konden vinden en het een joggende voorbijgangster vroegen, bleek het haar prachtige locatie te zijn. "Die Fonteine" . Tot in alle details verzorgd ontvangst. Wat gezellig! Het restaurant dat zij ons aanprees bleek compleet volte zitten met een party. Dus toch maar doorgereden over de achteraf prima verbindingsweg die er wel was naar Oudtshoorn. Bij "Kalinka" was buiten nog een tafeltje voor twee vrij. Struisvogelbiefstuk is LEKKER! Dus eerlijk gedeeld met de veilige entrecote. Afrikaanse rode wijn erbij en gezellig samen deze bewogen, enerverende dag doornemen. Leuk om na te vertellen.

Geplaatst door Olga Commandeur 17:30 Gearchiveerd in Zuid-Afrika Reacties (0)

Hermanus walvissenjacht

14 november

sunny

Vroeg wakker vanmorgen, komt goed uit want we willen een flink stuk wandelen vandaag. Het ontbijt met eieren, spek en toast en yoghurt met vruchtjes helpt ons op weg. We nemen bepakt met kleine rugzakken het Cliffpath weer richting Hermanus. het is een prachtig voetpad langs de kust, over de "duinen" en de klippen. Met vele uitzichtplekken en bankjes om de walvissen te spotten. En die hebben we gezien! Tientallen. We proberen ze vast te leggen met fototoestel en I-pad. Zelfs in de enorme ruimte van de zee zie je hoe ontzettend groot die dieren zijn. Ze showen ons stoer hun 5 meter brede staarten met enorme klappen op het water. Af en toe verkennen ze met hun kop boven het water de omgeving. Prachtig om het samenspel te zien van de afwisselend woeste golven van de branding en de walvissen daarachter. We nemen er de tijd voor en staan regelmatig stil om alles te bewonderen en vast te leggen. Ongeveer op 3/4 van de route kunnen we niet verder langs de kust en moeten langs de weg verder. Hier zijn ook wat winkels en is het tijd voor de lunch, het wordt een "(pepper)steak" broodje van de Spar. Na deze energie boost besluiten we toch om door te lopen en verderop weer het Cliffpath op te zoeken. In Hermanus drinken we in een restaurantje aan het strand een koud biertje. Hier zien we op de klippen allemaal aalscholvers en meeuwen en een.... zeeleeuwtje! En weer van de golven die op de rotsen omhoog spatten en een nevel over het terras verspreiden. We mochten onze gastvrouw/heer bellen om te kijken of we een lift terug konden krijgen. Maar we zijn heel stoer de acht en een halve kilometer in stevige tred teruggelopen. De zon brand stevig op onze onbedekte lichaamsdelen en die kleuren al snel bij. Na anderhalf uur zijn we al weer "thuis". De douche voelde nog lekkerder dan gisteren na de vlucht.... Nog even de mail checken en dan is het alweer tijd om Hermanus in te gaan, met de auto, om weer een visje (filet) te eten. Alweer een voortreffelijk wijntje voor weinig erbij. Dit keer geen patat of rijst erbij. Wel groente, we moeten nog op het paard over een paar dagen... In het Guesthaus nog wat koffie en ervaringen uitwisselen met andere bewoners. Nu eerst weer even slapen want morgen trekken we vroeg verder. Dan moeten we 400 km.

Geplaatst door Olga Commandeur 17:00 Gearchiveerd in Zuid-Afrika Reacties (0)

Kaapstad - Hermanus

13 november

sunny 22 °C

Om 11.00 uur landen we in Kaapstad. Temperatuur is lekker, 22 graden. Frank ontdekt dat hij de auto pas op 14-11 heeft gereserveerd. Gelukkig is dat geen probleem, want hij staat al klaar. Het blijkt een splinternieuwe Chevrolet Spark te zijn. Slechts 15 km staat er nog op de teller. Klein maar fijn, alles past er in. Hierin gaan we de komende weken Zuid Oost Afrika verkennen. Wel raar, het stuur zit rechts, want hier rijden ze links. Ik waag me er nog maar even niet aan, eerst wennen aan het omgekeerde verkeer. Frank rijdt prima, schakelen blijkt linkshandig het lastigst te zijn. Ze rijden hier doorgaans gelukkig allemaal rustig. De I-pad is onze navigator... De route is overzichtelijk. Ons eerste reisdoel is Hermanus, een stadje aan de kust. Ongeveer 110 km rijden. We besluiten om over Stellenbosch te gaan, bekend als universiteitsstad en om z'n wijnen. Aan dat laatste zijn we niet toegekomen, maar dat gaan we ongetwijfeld de komende weken goed maken. De universiteiten hebben we wel gezien, maar zochten meer naar een eettentje voor de lunch. Dit lukte hier niet echt heel snel en zijn toen maar doorgereden naar Gordon's Bay. Even uitwaaien op de boulevard. Hier smaakte de tonijn salade voor mij, de visburgers voor Frank en het glaasje wijn erg lekker. Van het vervolg van de reis heb ik niet veel meegekregen. Mijn ogen vielen steeds dicht. Net op tijd kon ik het laatste stukje helpen met het vinden van Baleens Guesthaus, helemaal aan het eind van een buitenwijk van Hermanus. Een knus onderkomen met behoorlijk wat kamers. Onze kamer heeft een 2 en een 1-persoons bed. Het eerst gebruiken we de badkamer... Even opfrissen na de lange reis. Hierna zijn we met de auto naar Het centrum gereden en waren nog net op tijd om de prachtige oranje/rode gloed van de zonsondergang tegen de bergen te zien. Hierna gezellig gegeten in Paradisio op aanraden van onze gastvrouw. Ik ben niet zo'n viseter, maar dit klein soort tong met maar een grote graat was erg lekker. Frank had een smakelijk vispotje. De ijskoude witte wijn gaan we proberen te traceren en te kopen om mee te nemen, lekker zeg! Wat zullen wij straks slapen! ... Inderdaad, na nog een kopje koffie in ons Guesthaus ging het licht uit....

Geplaatst door Olga Commandeur 17:00 Gearchiveerd in Zuid-Afrika Reacties (0)

Schiphol -Zürich - Kaapstad

Maandag 12 november

Vandaag start onze reis naar Zuid Afrika. Frank is al weken bezig geweest met de voorbereidingen. Dat kan hij als geen ander. Chantal brengt ons in mijn auto naar Schiphol. 17.30 uur. We zijn er achteraf veel te vroeg, want vliegen pas om 20.00 uur. Via Zürich naar Kaapstad. Het trucje om zover mogelijk voorin te boeken en zo eerste klas te belanden, zoals tijdens onze laatste grote reis samen naar India/ Nepal, is helaas niet gelukt. Amsterdam -Zürich was prima, maar de lange vlucht naar Kaapstad geeft weinig beenruimte in het vliegtuig van Edelweis. Slapen is dan ook een beetje lastig, maar dat doen we in Zuid Afrika wel. De verzorging en versnaperingen zijn prima.

Geplaatst door Olga Commandeur 16:30 Gearchiveerd in Zuid-Afrika Reacties (0)

(Berichten 16 - 22 uit 22) « Pagina 1 [2]